درد دارد که خودت علتِ لبخند شوی

و دلت

در همه حالات

پر از غم باشد ...

.

.

و هزاران کلام ناگفته

در هجوم یادها

به یک آه بدل می شود ...

گفت: از دلتنگی بگو،

گفتم:دلتنگی یعنی

صدایِ محبوبت را بشنوی،

روی برگردانی

و کسی آنجا نباشد ...

.

.

نگذار درد دل کنم و دردسر شود ...

من از تو به کسی نمی گویم،

از چشمانم سرازیر می شوی ...

.

.

زُلف بر باد مده ...

جهان اگر برپاست هنوز

کسی، کسی را دوست دارد،

اگر چه دیر

اگر چه دور ...!

دوری از دلدار یعنی مرگ

اگر دل دل کنی ...

.

.

فَلَو أَسطيعُ طِرتُ إِلَيكِ شَوقاً ...

اِلی جَنّةُ الحُسَین علَیه السَّلام ...

.

.

مگر قرار بگیرد دلم به بویِ حسین ...

من قصه ی فراق تو را خاک کرده ام

حاصل چه شد؟ جوانه زدی، بیشتر شدی ...

.

.

تو که کیمیا فروشی

نظری به قلبِ ما کن ...

گیرم که وصالِ دوست در خواهم یافت

این عمرِ گذشته را کجا دریابم ...

.

.

دنیا غمِ تو نیست که نتوان از آن گذشت ...

دلخون تر از انار، اناری تر از دلم

این فصلِ با تو بودن و دور از تو بودن است ...